Help, ik loop verloren in het bierglas: maïsdoolhoven populairder dan ooit

Nu de Belg door corona het maken van uitstapjes in eigen land herontdekte, duiken in het Vlaamse landschap meer maïsdoolhoven op dan ooit. West-Vlaanderen spant de kroon met de kilometerslange labyrinten die er van bovenaf uitzien als echte pareltjes. Het is precisiewerk, gemaakt met gps-gestuurde tractoren of ook lekker ouderwets: met een kaart, meter én de zeis. Een greepje uit het verdwaalaanbod.

Chris Snick

Reningelst

* In de vorm van een bierglas

* Twee kilometer aan gangen

* “Het is de eerste keer dat we dit maken, we werkten met verschillende maïssoorten die kleurverschillen hebben en zo de contouren van het glas vormen”, zegt Stijn Grymonpré. “Dit is dus een ‘labierint’. De gangen maakten we door die plantjes manueel te verwijderen met een zeis. Wie de weg vindt, komt aan de schuimkraag van ons glas bier, waar er een uitkijktoren staat.”

 

 ©  Foto Kurt

Zwevegem

* In de vorm van een tractor

* Vier kilometer aan gangen, zes voor wie fout stapt

* “Een bedrijf dat gespecialiseerd is in precisielandbouw zaaide alles in”, zegt Flore Vanhemmens, die ook voor het eerst een maïsdoolhof heeft. “Zo moesten we geen plantjes meer verwijderen. Het plan was om de vorm van een tractor te maken, maar omdat we op de neus van de tractor ook nog een kinderdoolhof maakten, is dat misschien niet helemaal duidelijk meer.”

 

 ©  Foto Kurt

Damme

* In de vorm van de zevenster, zoals de stadswallen

* Vijf kilometer aan gangen

* “Wij doen dit al enkele jaren en ook hier is alles ingezaaid met behulp van gps”, zegt Janne Vanderyse. “Je kan aan glamping doen in het doolhof, mensen mogen er dan ook ’s nachts in rondwandelen. Al durven het er maar weinig uit vrees verloren te lopen. Dat gebeurt ook al eens overdag, dan bellen ze me met de vraag hen eruit te helpen. Gelukkig ken ik het labyrint uit mijn hoofd.”

 

 ©  Foto Kurt

Pervijze

* In de vorm van een locomotief

* Twee kilometer aan gangen

* “We liggen langs een oude spoorweg, dus hebben we er een locomotief van proberen te maken”, zegt Lore Igodt. “Wat niet makkelijk was, we hebben alles met de hand gedaan en het is de eerste keer dat we zo’n doolhof maken. Toen de plantjes 20 centimeter hoog waren, maakten we de gangen vrij. Met het plan in onze handen en een meter. Twee weken lang waren we er elke ochtend toch een paar uur mee bezig.”

 

 ©  Foto Kurt

LEES OOK

Nu in het nieuws