RECENSIE. ‘Native sons’ van Los Lobos: Vurige liefdesbrief ****

RECENSIE. ‘Native sons’ van Los Lobos: Vurige liefdesbrief ****

Een groep die beter de multiculturele, muzikale kruisbestuiving van Los Angeles verklankt dan Los Lobos, kennen we niet. De jonge wolven die veertig jaar geleden met hun blend van rock-’n-roll, tex-mex en blues de concurrentie het nakijken gaven, zijn vandaag grijze heren, maar hun tanden hebben ze nog. Het concept van Native sons klinkt nobel: “een cover-album als ode aan andere groepen uit Los Angeles”, maar je mag onder zoiets doorgaans ook de Vlaamse uitdrukking ‘het vat is af’ verstaan. Maar tenzij Thee Midniters, Lalo Guerrero, Barrett Strong, The Jaguars en Willie Bobo tot je vaste luistervoer behoren, valt hier heel wat te ontdekken. De Wolven selecteren hun covers met smaak, zetten obscure tracks die hen inspireerden naar hun hand en gooien er ook een paar bekendere nummers tussen, van Buffalo Springfield, Jackson Browne, War en The Beach Boys. De bloedbroeders van The Blasters mogen uiteraard ook aanschuiven in de Los Lobos-versie van hun Flat top joint. Die ene, nieuwe track die de heren zelf schreven is de titelsong en steekt op geen enkele manier scherp af tegenover het andere aanbod. Native sons is een vurige liefdesbrief aan muziekbroeders en de straten waarin ze opgroeiden. Volgende lente speelt Los Lobos drie keer in ons land. Wij weten het wel.

Los Lobos ...

AANGERADEN