Lief en leed, aflevering 4

“Ik was er kapot van. Ik was vies van mijn eigen vrouw”: het destructieve huwelijk van Thomas

 

Zij was jaloers, werd zelfs zwanger van een andere man. Hij kon niet goed om met haar kinderen en met haar buien. Thomas’ huwelijk met Hilde explodeerde in een destructief moeras, waar ze bijna niet uitraakten. “Onze relatie was een puinhoop en toch bleven we samen.”

De liefde. Er zijn boeken over geschreven, films over gemaakt en oorlogen om uitgevochten. We hunkeren ernaar, vinden ze, maar ontdekken soms ook haar bittere keerzijde. Hier vertellen Vlamingen hun bijzondere liefdesverhaal, en delen hun lief en leed.

Dit is een verhaal over willen samenblijven. Het absoluut willen samenblijven. Het volhouden, tegen beter weten in. Tot er bijna geen flard meer van je overblijft. Het verhaal van Thomas. “Ik had een rock-’n-roll leven achter de rug. Snelle auto’s, vrouwen, ontrouw, drank en drugs. Ik was 32 toen ik voor het eerst trouwde, omdat ik vond dat ik wat standvastigheid nodig had. Niet zozeer omdat die vrouw de grote liefde was. Maar iedereen trouwt, dus jij ook. Dat huwelijk kabbelde, ik vond het op zich niet slecht. Ik reed af en toe een scheve schaats om wat opwinding te zoeken en dat was het dan.”

Maar op zijn 38ste werd Thomas halsoverkop verliefd op Hilde. En dat was een ander verhaal. “Dit is dé ware. Dit moest dé ware zijn. Voor altijd”, dacht ik. Thomas ontmoette haar op het werk. Zij was ambitieus, hij ook. Hij was getrouwd, zij ook. “We werkten nauw samen. Ik kon het niet weerstaan, zij ook niet. Hilde was een ongelooflijk mooie verschijning. Ze had iets wilds, iets onaantastbaars. Ik moest moeite voor haar doen.”

Thomas en Hilde begonnen niet eens een affaire. Het is te zeggen: na nog geen maand elkaar stiekem zien, biechtten ze het allebei op aan hun partners. “Als liefde je wenkt, volg haar dan, ook al zijn haar wegen moeilijk en steil”, schrijft Kahlil Gibral. Ze volgden haar en gingen direct samenwonen. “Ik heb heel snel mijn huwelijk opgeblazen, zonder veel nadenken. Ik wou gewoon bij haar zijn. Punt uit. Ik had geen echte kinderwens, maar kreeg direct jongens van twee en vier jaar in mijn schoot geworpen. Ik stond er niet bij stil. Ik ging ervoor. Liegen en bedriegen was de rode draad in mijn leven. Maar met Hilde zou het niet meer gebeuren. Ik had mezelf ook in mijn kop geprent: zij is het nu. Ge zult er nu bij blijven voor altijd. Nu niet meer de onnozele uithangen. Haar vader was me wel komen waarschuwen, in het begin van onze relatie. Meneer, mijn dochter is geen gemakkelijke, ge zult het nog wel zien. Ik hoop dat ge er geen spijt van krijgt. Ik wou niet luisteren natuurlijk. Dacht: wat voor vader is dat. De eerste jaren waren fantastisch. Hoewel je merkte dat ze me moeilijk toeliet bij haar kinderen. Zij besliste alles. Ik had mijn ideeën over opvoeding, maar die strookten niet altijd met de hare. Ik was strenger. Maar wie was ik? Ik had geen kinderen dus ik kon niet weten wat zoiets inhoudt, zei Hilde me vaak.”

Thomas en Hilde werkten hard, zetten vaak stapjes in de wereld en genoten van het zotte leven met elkaar. Plezierreisjes, bars en restaurants, the sky was the limit. Voor het eerst keek Thomas echt op naar een vrouw en zag hij andere vrouwen niet staan. Ook al was hun relatie geen walk in the park. Vooral de kinderen bleven een struikelblok. Toen ze ouder werden, kwamen die opvoedingsproblemen meer en meer naar boven. “We maakten er vaak ruzie over. Ik vond dat de kinderen niet zomaar van tafel mochten gaan, zij wel. Ik vond dat ze niet zomaar snoep uit de kast konden pakken, zij vond dat geen probleem. Ze zei me vaak dat ik me niet moest moeien, maar soms was het sterker dan mezelf. Het is als man zonder kinderen niet makkelijk om een nieuw samengesteld gezin te vormen. De kinderen zeiden vaak: Gij zijt mijn vader niet. Terwijl ik hen wel als klein kind in bad had gestopt, hen naar school had gebracht of samen tekenfilms had gekeken. Maar die onvoorwaardelijke liefde, ik ken dat niet. Ik had niet zoveel geduld met hen. Ik voelde niet wat hun moeder voelde. Dat is iets waar ik jaloers op ben. De biologische band die mensen met hun kinderen hebben. Die vergevingsgezindheid ook. Dat is het enige waar ik spijt van heb in mijn leven. Dat ik dat nooit zal hebben.”

Hilde was ook een complexe vrouw. “Ze had vaak moodswings, worstelde met de zin van het leven en werd ziekelijk achterdochtig, overmand door vlagen van jaloezie. Onnodig, want ik was zo trouw als wat. Ook al werden we ouder en gingen we minder uit, ze was zeer controlerend. Ik hoorde mijn vrienden nog nauwelijks. Alleen naar een concert gaan, wat ik vroeger vaak deed, zat er niet meer in. Als ik niet kan meegaan, dan moet gij ook niet gaan, zei ze. En op de een of andere manier sluipt dat daarin. Je luistert, je blijft thuis en je wereld wordt kleiner. Ging ik toch uit, dan was er altijd ruzie en hing er dagenlang een vijandige sfeer. Het gekke was dat zij van mij alles mocht. Natuurlijk kon zij iets gaan drinken met een vriendin. Het leven is fun, hé.”

Thomas en Hilde kregen vaker ruzie. Over pietluttigheden. “Ik ben ook geen gemakkelijke gast. Zeer perfectionistisch. Ik wilde rust in het huis en rust in het hoofd omdat mijn job al genoeg van me vergde. Met twee pubers was dat moeilijk, natuurlijk. Ik heb ook een kort lontje, ben zeer explosief. Als het mij niet aanstaat, dan durf ik te schreeuwen. Slaan met de deuren.” Toen ze op een dag ruzie maakten over een banaan, vonden ze dat het zo niet meer verder kon. “Een banaan godbetert. Ik vond dat hij in de koelkast moest en zij vond van niet.” Ze gingen naar de therapeute. We moesten en zouden samenblijven. “Het liep met ups en downs. Soms stonden we neus aan neus. Joegen elkaar het bloed van onder de nagels. Ik gooide weleens een bord op de grond. Zij ook.” Toen ze zeven jaar samen waren, voelde Thomas dat er iets was. Hij kon het niet thuis brengen, maar Hilde leek afwezig. Tot ze plots bij de therapeute opbiechtte dat ze een affaire had gehad. “Zij, die altijd jaloers was. En ik die het niet eens in de gaten had.” Thomas was van ’t Lam Gods geslagen. Hilde biechtte niet alleen haar ontrouw op, maar ook haar abortus. “Ze was zwanger geweest van die man, maar had het vruchtje laten weghalen. Ik voelde me een stomme ezel. Dat ik dat niet door heb gehad. Dat dat allemaal achter mijn rug was gebeurd.”

Hilde zei dat het allemaal achter de rug was en dat het niet veel betekende. “Ik probeerde het een plek te geven. Ik vergeef je, maar ik kan het niet vergeten, zei ik. Ik was er kapot van. Kon ook niet meer met haar vrijen. Ik was vies van mijn eigen vrouw.” Of hij zelf jaloers werd? “Neen, ik heb geen greintje jaloezie in mijn lijf. Maar er ging wel een luikje open. Je periscoop werkt opnieuw. Je gaat meer rondkijken. Ik kreeg een mail van een ex-lief en na drie keer heen en weer mailen, had ik ze binnen. Zij woonde in een flat in Antwerpen en daar hebben we gevreeën. Na die eerste opleving van de lust, was het goed voor mij. We hielden het bij een onenightstand.”

Maar Thomas was onvoorzichtig geweest. Op de visa zag Hilde een restaurantrekening, terwijl hij had gezegd dat hij moest werken. Thomas biechtte het op. “Hilde reageerde daar vreselijk op. Ze begon met dingen te smijten. Ik heb heel vaak een schoen achter mijn kop gekregen. De laptop is vaak op de grond beland. Wat nog veel erger was: we zaten met zijn allen aan tafel, dus met haar twee inmiddels puberende kinderen, toen ze letterlijk tussen de soep en de patatten vertelde: Moet ge nu wat weten, meneer hier heeft mij bedrogen. Het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen dat zij dat ook had gedaan en dat ze zelfs zwanger was geweest, maar ik zweeg. Ik ken die kinderen al tien jaar. Ik wou niet dat ze dat beeld hadden van hun moeder. Als zij dat moeten weten, dan moet hun moeder dat zelf vertellen. Daarna was onze relatie uiteraard een puinhoop. We gingen weer in therapie, maar het hielp niet. Soms zaten we als kat en hond in de auto, op weg naar de therapeut. Dan ging het gesprek goed en op de terugweg was er alweer ruzie. Het was aantrekken en afstoten. Op den duur alleen maar afstoten. Ondertussen stalkte ze ook die vrouw waar ik de onenightstand mee had gehad. Ik werd overgecontroleerd. Maar scheiden wou ik niet. Dat was een idee-fixe. Ondertussen sukkelde ik in een burn-out en een depressie. Ik zat thuis, wat het niet makkelijker maakte.”

Omdat de situatie zo explosief werd, ging Thomas toch een weekend weg, met zijn oude vrienden. Zeer tegen de wil van Hilde. “Dat weekend heeft mijn ogen geopend. Ik had eindelijk eens geen stress, alleen maar plezier, veel lachen en diepe gesprekken. Ik kwam terug in een soort euforie. Hilde was het gras aan het afrijden. Gij zou mij beter helpen, snauwde ze. Ik belandde van de oase terug in de woestijn. Hilde begon mijn leven zo zuur te maken, in te hakken op alles wat ik deed. Ik ben explosief, dus ik ging ook tekeer, en uiteindelijk nam ik de beslissing die ik veel eerder had moeten nemen: ik wilde van haar scheiden.”

Ik wil scheiden, het is genoeg geweest, zei ik. Gevolg: ze schoot in een hysterische kramp en viel me fysiek aan. Elke aanleiding was goed genoeg om op mij te vliegen. Om te slaan, te schoppen. Het liefst met de kinderen erbij. Ik verdedigde mij. Ik ben niet van de sterkste en van de stoerste, maar als een vrouw mij slaat, dan pak ik haar handen vast. Dan begon ze te stampen en wat doe je dan? Je duwt ze niet meer van je af, maar je gooit haar weg. Dan ben je ook kwaad. En dan valt ze op de grond en heeft ze blauwe plekken. Ze is naar de dokter gegaan en zei dat ze mishandeld werd. Ik herinner me nog die keer dat ik in de keuken stond. Ik heb van die zware motorboots. Ze nam zo’n bot en gooide die uit volle macht door het venster. Dat venster sprong in stukken uiteen. Ik kon nog net wegspringen. Toen zei ze heel rustig: Dat heb jij gedaan. Ze zei dat niemand dat kon bewijzen dat ik dat niet had gedaan en dat ze de flikken zou bellen. Gelukkig was ik bij de pinken. Ik nam stiekem mijn iPhone en zette die op dictafoon. Ga je dan zeggen dat ik dat heb gedaan, vroeg ik. Ja, zei ze. Terwijl jij het hebt gedaan? Waarop zij: Ja, maar niemand heeft dat gezien. Uiteindelijk werd het een vechtscheiding. Gelukkig werkten we niet meer op hetzelfde kantoor, waardoor we elkaar niet meer moesten zien. Ik ga u pluimen, zei ze. Ze heeft me niet gepluimd. Omdat dat niet kon. Ze had geen zaak.”

Thomas is er twee jaar na datum nog altijd niet goed van. Een nieuwe vrouw, daar denkt hij niet aan. “Nee, ik heb een enorme bindingsangst gekregen. Het erge is dat ik Hilde soms nog mis. Ze heeft me nog lang gestalkt, we zijn zelfs nog een paar keer in bed beland. Ja, na alles. Ik kan het ook niet begrijpen. Soms kom ik haar kinderen nog tegen. Die negeren me nu. Omdat ik hun mama heb verlaten en zij maar haar kant van het verhaal kennen. Het is allemaal heel pijnlijk geweest. Het is een liefde die me bijna ten gronde heeft gericht.”

LEES OOK