Jolien D’hoore beleeft baaldag in laatste koers: “Zodra je op de kasseien je remmen aanraakte, lag je gewoon tegen de grond”

 

 ©  BELGA

Het mocht niet zijn voor Jolien D’hoore in haar allerlaatste wedstrijd. Onze landgenote was met goede moed aan de allereerste Parijs-Roubaix voor vrouwen begonnen, maar valpartijen gooiden al snel roet in het eten. D’hoore beet echter door en bereikte toch de Velodroom van Roubaix. “Het was echt de hel”, klonk het na afloop.

Sam Varewyck, Werner Bourlez, Geert Stevens

LEES OOK.Elizabeth Deignan wint allereerste Parijs-Roubaix voor vrouwen na heroïsche solo van meer dan 80 kilometer

“Het begon al niet goed in de plaatselijke ronde toen ik een eerste keer ten val kwam. Ik diende zelfs van schoenen te wisselen en toen ik goed en wel terug op de fiets zat, diende zich de eerste kasseistrook aan. Het was het moment waarop Lizzie Deignan aanging. Ik zat in derde positie maar vond het veel te vroeg om mee te gaan. Ze zal zich wel opblazen dacht ik. Maar dat was dus niet zo. Op haar zege valt niets op te merken. Echt grote klasse om op zo’n overheersende manier te winnen”.

Jolien D’hoore nestelde zich in de eerste groep maar op de vierde strook ging het opnieuw mis. “Het was eigenlijk te glad om nog recht te kunnen blijven. Ik lag er opnieuw bij en ik voelde bovendien pijn aan de knie. En mijn schoenen waren weer kapot. Het was echt de hel. Of het eigenlijk niet te gevaarlijk was? Och, in deze koers hoort dat er gewoon bij. Als je start weet je dat zo’n dingen je hier te wachten staan” aldus de meervoudige Belgische kampioene die absoluut van geen wijken wou weten. “Na een dik uur koers wist ik al dat ik geen hoofdrol zou spelen. Het was mentaal even moeilijk omdat ik me het aanvankelijk wel anders voorstelde maar ik wou absoluut niet afstappen in mijn laatste koers. De piste in Roubaix moest en zou ik halen al speelde het voor mij geen rol op hoeveel minuten ik zou finishen. Dat was bijzaak”. Jolien D’hoore bolde uiteindelijk, net als een veertigtal anderen, buiten de tijdslimiet aan, dit op meer dan een kwartier na Lizzie Deignan.

 

 ©  BELGA

“In de laatste kilometer heb ik nog een beetje proberen te genieten. Zo van, dit is nu echt het einde. Nu kan mijn andere leven beginnen”. Maar spijt dat de Oost-Vlaamse de voorbije weken en maanden nog vele opofferingen heeft gedaan om door te gaan tot en met Parijs-Roubaix heeft ze niet. “Ik ben heel blij dat ik erbij was in deze eerste editie want dit is toch wel een speciaal moment voor het vrouwenwielrennen. Deze eerste editie was mijn laatste koers. In beide gevallen voer voor de geschiedenisboeken”

Lotte Kopecky: “Ik zat op mijn staartbeen”

“Ik heb me echt enorm geamuseerd, ondanks die lekke band die ik op een enorm slecht moment kreeg”, vertelde Lotte Kopecky, die de eerste vrouweneditie van Parijs-Roubaix op een vijftiende plek afsloot. “Ik moest een nieuwe fiets krijgen en ging toen snel van de linkerkant naar de rechterkant van de baan, daar heb ik jammer genoeg iemand meegenomen in een val. Ik kreeg toen die nieuwe fiets van een teamgenote, maar die was veel te groot. Ik moest daarmee over Mons-en-Pévèle, en dat was geen plezier. Ik zat op mijn staartbeen.”

 

 ©  BELGA

Uiteindelijke sleepte Kopecky nog een ereplaats uit de brand. “Het was zaak om zo ver mogelijk te geraken en als je daar blijft stilstaan, is je koers voorbij. Uiteindelijk heb ik zeker tien, vijftien kilometer met die fiets gereden. Ik heb nadien nog geprobeerd om er het beste van te maken in de groep waarin ik zat, ik ben blij dat ik dat nog gedaan heb. Ik vond het heel leuk en denk dat deze koers wel bij mij past, maar je hebt alle geluk nodig. Je mag echt niks tegenkomen.”

Kopecky zag ook hoe Elizabeth Deignan de wedstrijd won met een verbluffende solo. “Wat zij doet, is straf. Ik had het niet verwacht toen ik ze zag gaan, ik dacht dat het van veel te ver was. Ze had vaak wind mee, maar op bepaalde stukken stond die ook echt slecht om alleen te rijden.”

Vos kan leven met tweede plek

Marianne Vos moet net zoals op het WK vrede nemen met een tweede plaats. “Maar hier kan ik beter mee leven”, zegt ze. “Als je ziet hoe sterk Lizzie (Deignan, red.) was en hoe ze wint na zo’n knappe solo, moet je vrede nemen met een tweede stek.”

Deignan haalde uit op de eerste strook en het peloton zag de Britse pas terug aan de piste van Roubaix. “Het was ongelooflijk”, aldus Vos na afloop. “Ze ging vroeg aan, maar iedereen dacht dat het nog te vroeg was, al weet je met Lizzie nooit natuurlijk. Ze kan zulke dingen. We probeerden wel, maar het was ook niet alleen aan mijn team om het werk op te knappen. Ze liep echt wel ver uit en ze had ook een sterk team achter zich dat goed afstoppingswerk verrichtte. Maar, straf, echt straf wat ze hier doet.”

 

 ©  BELGA

“Vanaf het eerste uur was het chaos”, ging ze nog verder. “Er was een groot gevecht om vooraan in het peloton aan die eerste strook te beginnen. Mijn team zette me daar heel goed af en daarna was het knallen.” De kasseien lagen er nat en glad blij. “Je mag er gewoon niet aan denken dat het gevaarlijk is, je moet je verstand even uitschakelen en gewoon hard trappen. Het geheim is om in een goede positie telkens aan een strook te beginnen en dan gefocust die kasseien over te rijden. Soms was het echt wel spekglad, maar daar mag je niet aan denken. Het was zwaar, echt afzien, de hele koers.”

“Toen Lizzie ruim twee minuten voorlag wilde ik wat ondernemen”, aldus Vos nog. “Maar het was lastig. Ik heb alles gegeven en ik kwam wel wat dichterbij, maar vervolgens bleef ik rond de minuut hangen. Toen wist ik dat het lastig zou worden om nog te winnen. Vorige week was ik er dichter bij. Hier had Lizzie in de finale nog 2 minuten voorsprong. Dan weet je het eigenlijk wel. Ze heeft verdiend gewonnen.”

Het vrouwenpeloton moest lang wachten op de eerste editie van Parijs-Roubaix. Door de wereldwijde coronapandemie werd de koers dan ook nog eens twee keer uitgesteld. “We hebben er zo lang naartoe geleefd, het is precies alsof het zo moest zijn vandaag, zo’n epische editie met modder, regen en wind. Je voelde de voorbije dagen de hype, de nervositeit rond deze koers en nu ligt die eerste Roubaix achter ons, een heroïsche editie, precies alsof het was voorbestemd. En ik blij dat ik we deze koers vanaf nu elk jaar op de kalender hebben.”

Nu in het nieuws