Fotograaf Wout Beel volgt ‘The Wolfpack’ van héél dichtbij: “Wat ik doe is registreren. De goeie en de slechte momenten”

© BELGA

Meer dan honderd dagen per jaar is fotograaf Wout Beel mee onderweg met renners en staf van Deceuninck-Quick Step. “Vergelijk het met een rondreizend circus”, geeft hij aan. “We leiden allemaal een nomadenbestaan, wat de persoonlijke banden intens maakt. Tegelijk probeer ik ook afstand te bewaren, omdat dat de beelden echter maakt.”

Jan-Pieter De Vlieger

“Als huisfotograaf heb ik toegang tot de private momenten, wat vaak de mooiste beelden oplevert. Maar ik mag nooit een stoorzender zijn. Ik stuur niks, het is louter registreren. Op de goeie en de slechte momenten. Het beeld van de ontgoocheling van Remco Evenepoel, dat hoort erbij. Hij is een winnaar, iemand die de lat altijd hoog legt voor zichzelf. Dat zit vervat in die foto.”

“Natuurlijk stel je jezelf op zo’n moment de vraag: moet ik hier nu een foto van nemen? Maar het is net mijn taak om de goeie en de slechte momenten vast te leggen. Ik ben niet sensatiebelust, renners weten dat, maar ik wil wel het hele verhaal vast leggen. Dan horen de moeilijke momenten erbij. Soms botst dat eens. Niet heel vaak, maar dat gebeurt.”

“Mijn favoriete foto uit het boek is het zwart-wit beeld na de Ronde van Vlaanderen. Je ziet de renners feest vieren: Kasper, Julian, Yves, Bert en Tim. Naast hen zit Patrick rustig te eten. Ik heb geen wielerfoto’s in mijn huis, maar die heb ik toch laten inkaderen. Voor mij is dat wie Patrick is: de pater familias van de ploeg, maar hij laat de jeugd zijn ding doen. Hij geniet er zeker ook van, maar Patrick heeft alles meegemaakt. Hij viert wat meer ingetogen (lacht).”

“Het boek heet The Wolfpack Way. Veel mensen zien die naam als een marketingtool, maar de band tussen de renners en de staf is echt. Volgend jaar wordt mijn derde bij de ploeg. Ondertussen ben ik deel van de familie.”

Lees ook

Nu in het nieuws