Rusthuis Sint-Lodewijk neemt na 58 (!) jaar afscheid van meest bijzondere bewoner: “‘Mijnheer François’ was als familie”

De huidige en vroegere verzorgenden van Sint-Lodewijk hebben ‘Mijnheer François’ altijd als familie beschouwd. Clara Vos en huidig zorgcoördinator Vanessa Roevens dragen zijn foto. Op de achtergrond directeur Chris Janssens.  

De huidige en vroegere verzorgenden van Sint-Lodewijk hebben ‘Mijnheer François’ altijd als familie beschouwd. Clara Vos en huidig zorgcoördinator Vanessa Roevens dragen zijn foto. Op de achtergrond directeur Chris Janssens.  © JAA

‘s-Gravenwezel, Schilde -

Het personeel van rusthuis Sint-Lodewijk is altijd verdrietig wanneer een bewoner overlijdt. Maar toen François Branquart (88) vorige week naar de hemel vertrok, zijn er veel tranen gevloeid. “Mijnheer François”, zoals ook alle winkeliers van ’s-Gravenwezel hem kenden, heeft dan ook 58 (!) jaar in het woonzorgcentrum in de Kerkstraat gewoond. “Hij was als familie voor ons allemaal”, brengt directeur Chris Janssens hulde aan zijn meest bijzondere en door iedereen geliefde bewoner.

‘Mijnheer François’ op een foto van enkele jaren geleden, met een portret van zijn ouders en een kruisbeeld, want hij was heel gelovig en ging jaarlijks meermaals op bedevaart.

‘Mijnheer François’ op een foto van enkele jaren geleden, met een portret van zijn ouders en een kruisbeeld, want hij was heel gelovig en ging jaarlijks meermaals op bedevaart. © RR

Of het een nationaal record is, hebben we niet kunnen achterhalen, maar François Branquart, die donderdag jongstleden overleed, arriveerde effectief al in 1964 op 30-jarige leeftijd in het rusthuis. “Hij was toen vergezeld van zijn moeder”, weet Clara Vos (91).

Vandaag woont deze nog pientere moeder van huidig directeur Chris Janssens zelf in een van de zorgflats van Sint-Lodewijk. Maar als verpleegkundige heeft Clara ook twintig jaar lang geholpen bij de verzorging van vorige generaties bewoners. Het was toen dat ze mijnheer François leerde kennen en de band met deze buitengewone man is altijd gebleven.

De nieuwkomer was mentaal gehandicapt en groeide op in een welstellend gezin in Merksem. “Toen zijn moeder zelf begon te sukkelen, zijn ze hier samen ingetrokken. Er bestond toen nog geen bejaardendecreet en het was niet ongewoon dat ook jonge kwetsbare mensen bij in een rusthuis woonden”, verduidelijkt directeur Chris Janssens wanneer hij mijn vragende blik opmerkt.

“Maar zijn moeder overleed al kort na hun intrede”, neemt Clara Vos het opmerkelijke verhaal opnieuw over. “Vader was niet in beeld en dus werd hij opgevangen door de andere bewoners en vooral door het personeel van Sint-Lodewijk. Dat is altijd zo gebleven. Hij werd op handen gedragen door iedereen hier. Mij noemde hij de ene keer bomma, dan weer moeke. Voor mij was ‘Mijnheer François’ een extra kleinzoon, maar lang niet alleen voor mij.”

De ‘familie van ‘Mijnheer François met zijn foto voor ‘zijn’ kapel van Sint-Lodewijk.

De ‘familie van ‘Mijnheer François met zijn foto voor ‘zijn’ kapel van Sint-Lodewijk. © JAA

Fenomenaal geheugen

Deze bijzondere bewoner, zelf zeer welopgevoed, de ‘Rain Man’ van Sint-Lodewijk noemen, zou wat kort door de bocht zijn. “Hij was autistisch en beschikte over een fenomenaal geheugen. Maar ‘Mijnheer Francois’ combineerde dat met een grote empathie”, getuigt ook huidig zorgcoördinator Vanessa Roevens. “Zo wist hij van alle medewerkers hun verjaardag en trouwdatum uit het hoofd. Zelfs de kinderen van onze verpleegkundigen kende hij allemaal bij naam, net als hun geboortejaar. Hetzelfde met de voetbaluitslagen en hij wist van heel Sint-Lodewijk voor welke ploeg hij of zij supporterde zodat hij iedereen telkens ook correct kon briefen. Die zorgzaamheid maakte hem erg geliefd.”

Ook in het dorpscentrum van ’s-Gravenwezel van ‘Mijnheer François’ bekend. “Hij ging naar de post en deed de boodschappen voor het rusthuis en veel van de bewoners hier. De marktkramers, maar ook de winkeliers kenden hem daardoor goed en zagen hem graag komen”, weet ‘bomma’ Clara Vos, die een brok in de keel krijgt wanneer ze aan haar bijzondere ‘kleinzoon’ denkt.

Klokkenluider

‘Mijnheer Francois’ krijgt vrijdag 14 januari een uitvaart met de allures van een staatsbegrafenis. Familie had hij niet meer. Maar niet toevallig wordt zijn overlijden op de rouwbrief prominent aangekondigd door alle medewerkers en bewoners van Sint-Lodewijk, die hem als ‘één van hen’ beschouwden.

Het vuur voor ‘Mijnheer François’ zal bij veel verplegenden van Sint-Lodewijk altijd blijven branden, zoals hij ondanks zijn handicap altijd zo begaan is geweest met het personeel.

Het vuur voor ‘Mijnheer François’ zal bij veel verplegenden van Sint-Lodewijk altijd blijven branden, zoals hij ondanks zijn handicap altijd zo begaan is geweest met het personeel. © RR

“In aanwezigheid van wellicht vele medewerkers zullen we afscheid nemen van ‘Mijnheer François’ in onze kapel”, kondigt Chris Janssens aan. “Dat doen we al jaren niet meer, maar voor hem maken we een uitzondering. Niet alleen omdat hij zo’n bijzonder iemand was. Hij was ook erg gelovig. Hij keek ieder jaar uit naar de bedevaarten naar Lourdes en Banneux met Ziekenzorg. En toen er nog dagelijks misvieringen plaatsvonden in onze kapel, was het ‘Mijnheer François’ die hiervoor even voor half elf de klok van de kapel kwam luiden. Vrijdag zullen we die klok nog één keer luiden, speciaal voor hem.” Jan Auman

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten