Wout van Aert is de ‘Sean Kelly van zijn generatie’, maar: “Ik koers bewust tegen mijn natuur in”

 

 ©  BELGA

Wout van Aert (27) vliegt. Anders win je niet de tijdrit van Montluçon en trek je niet na vier dagen Parijs-Nice de gele trui aan. En toch zal hij naar eigen zeggen deze rittenkoers niet winnen en dus niet de opvolger worden van Frank Vandenbroucke, de laatste Belg die in 1998 won. “Ik hoop het geel snel door te geven aan Primoz Roglic.”

Hugo Coorevits in Montluçon

LEES OOK. Zo fietste oermens Wout van Aert naar geel in Parijs-Nice: langer dan 200 meter op de trappers lopen op een rotstuk richting finish

Wout van Aert is de ‘Sean Kelly van zijn generatie’. Hij sprint even snel als de Ier, die zeven keer (!) op rij Parijs-Nice won. En hij is net zo’n hardrijder als Kelly, die tussendoor toch ook boven de twintig tijdritten won. Maar de tijden zijn veranderd. Terwijl in Kelly’s tijd iedereen overal wou winnen, wordt er nu gericht gekoerst. Om die reden schrapte Van Aert in januari het WK veldrijden in Fayetteville, hoewel hij veruit de beste crosser van de voorbije winter was.

Om dezelfde reden is hij ook niet plan het tweede deel van deze Parijs-Nice even hard te gaan als de voorbije vier dagen, hoewel hij nu geel en groen draagt.

“Mijn doelen komen later”, hield hij de boot af. “Of je daarvoor een harde kop moet hebben? Ik weet niet of je daarvoor echt sterk in het hoofd moet zijn. Die beslissingen zijn wél tegen mijn natuur in. Je kon de voorbije dagen zien dat ik probeerde elke kans te grijpen. Daarom koers ik ook niet zo veel. Als ik een rugnummer draag, is de verleiding nu eenmaal groot om er vol voor te gaan. Ik moet die manier van koersen behouden, want het heeft me ver gebracht. Het is ook waar de fans van houden. Maar ik weet ook uit ervaring dat het belangrijk is om met je hoofd erbij te blijven. Dat gaat natuurlijk gemakkelijker als je een leider als Primoz Roglic in de ploeg hebt, die voor de eindzege gaat. Dan gooi je gewoon het plan voor de tweede helft van Parijs-Nice om.”

 

 ©  AFP

Van Aert leert uit zijn fouten. Vorig jaar gaf hij in Tirreno-Adriatico elke dag plankgas, maar betaalde daarna cash de rekening in de kasseiklassiekers, waarin hij niet dezelfde topvorm had als begin maart.

“Mentaal is het ook helemaal anders als je Roglic zaterdag alleen maar moet afzetten aan de voet van de Turini in de plaats van een halfuur vol te gaan en te sprinten. Het is uitputtend. Het is de bedoeling dat ik dit keer hongerig aan de start sta van Parijs-Roubaix en niet met het gevoel dat de koers maar snel voorbijgaat omdat ik toch al moe ben. Ik wil dit keer op volle oorlogssterkte de kasseiklassiekers rijden.”

Aangeboden door onze partners

Lees ook

Hoofdpunten