DE OERFLANDRIEN. Sean Kelly (65) poetste na de koers altijd eerst zijn fiets, ook al was het donker

Sean Kelly op de Muur van Geraardsbergen in de Ronde van Vlaanderen 1986. 

Sean Kelly op de Muur van Geraardsbergen in de Ronde van Vlaanderen 1986. ©  Foto: Berry Stokvis/HH

Met #iedereenFlandrien nodigt Het Nieuwsblad alle wielerrecreanten uit om Flandrien te worden, dankzij lessen en trainingschema’s. In het wielrennen heeft een aantal renners die titel dubbel en dik verdiend, dankzij hun prestaties, inspanningen, toewijding. Deze week: Sean Kelly, een Flandrien uit Ierland.

Dries De Zaeytijd,

Waarom hij een Flandrien is. Tijdgenoot en concurrent Robert Millar typeerde Sean Kelly als Flandrien in één rake uitspraak: “No wonder the Belgians adopted Sean, he was one of those mythical Flandrians you see in black and white photos, covered in mud, growling, being hard. He just happened to be born in Ireland instead of Belgium.” De achtergrond en opvoeding van Kelly vertoont wel sterke gelijkenissen met de Flandriens uit Vlaanderen. Geboren in een kroostrijk boerengezin, wordt de kleine Sean na schooltijd al snel ingeschakeld in het werk op de boerderij. Zijn liefde voor de fiets ontwikkelt hij door tweemaal per dag met de fiets van thuis naar school te rijden. Dat hij wil koersen is in eerste instantie niet naar de zin van de vader des huizes. Maar Sean zet door. Dat doorzettingsvermogen resulteert uiteindelijk in 200 profzeges. Van nature bezit de Ier een bescheiden karakter. Een praatvaar is en zal deze working class hero nooit worden. Tijdens het wielerseizoen verblijft Kelly verschillende jaren bij een gastfamilie in Vilvoorde, bouwt van daaruit zijn indrukwekkende wielercarrière uit en vervelt op die manier tot een heuse Iers-Belgische Flandrien.

Hoe trainde Sean? In de winter trekt Sean steevast naar zijn vaderland. “Het mooiste moment van het seizoen is als de laatste koers is gereden en ik terug mag naar Ierland”, liet Kelly ooit optekenen. Bovendien zijn de winters doorgaans milder dan in België, met als gevolg dat de Ier de goeie vorm al vroeg te pakken had. Zijn conditie opbouwen doet hij volgens een vast stramien. Eerst tot rust komen door wat te helpen op de boerderij en – om het lijf voldoende soepel te houden – verschillende keren per week turnen. Om vervolgens vanaf Nieuwjaar opnieuw op de fiets te stappen en te trainen met amateurs uit de streek, die er een uitdaging in zien om Sean dan al het vuur aan de schenen te leggen. Die vroege vorm etaleert zich heel vaak in uitstekende prestaties in voorjaarskoersen. Niet verwonderlijk dus dat Kelly maar liefst zeven keer eindwinnaar wordt in de Koers naar de Zon (Parijs-Nice).Trainen vormt voor de Ier geen enkel probleem. Hij is gewend aan hard werken en trekt die lijn ook als renner door. En met stip op één staat de zorg voor zijn materiaal. Daarover zei Herman Nijs, die samen met zijn echtgenote Kelly opving in Vilvoorde: “Als Sean terug kwam van een koers, poetste hij eerst altijd zijn fiets. Ook al was het erg laat of al donker.”

Hoe bereidde Sean zijn wedstrijden voor? Hard werken zit in de natuur van Kelly. Net als op tijd gaan slapen. Moderne snufjes – begin jaren negentig zijn klikpedalen al lang wijdverspreid in het peloton – zijn niet aan hem besteed. In Milaan-Sanremo 1992 wint hij met voethaken voor de met klikpedalen uitgeruste Moreno Argentin. Hartslagmeters zweert hij af. Kelly is een renner van de oude stempel maar blijft desondanks achttien seizoenen profwielrenner. Van meet af aan is de Franse wielermanager Jean de Gribaldy zijn steun en toeverlaat. Het is de Gribaldy die met een privé-vliegtuig en taxi naar het ruwe Ierland reist om Kelly te overtuigen een profcontract te tekenen. Het is ook diezelfde de Gribaldy die Kelly trainingsschema’s bezorgt en hem er voortdurend aan herinnert wat hij wel en niet mag eten. Sean koerste het hele jaar door, van de voorjaarsklassiekers over de Tour tot en met de Ronde van Lombardije. Kelly is de laatste grote kampioen die een volledig seizoen reed en op alle fronten wist te scoren.

LEES OOK.Wout van Aert is de ‘Sean Kelly van zijn generatie’, maar: “Ik koers bewust tegen mijn natuur in”

Wat is de meest heroïsche prestatie van Sean? Eén specifieke koers uitpikken is niet evident, zeker gezien het wel erg rijke palmares van de Ier. Maar misschien is het wielerseizoen 1986 wel de meest iconische prestatie van Kelly. Dat jaar start hij met een zege in Parijs-Nice, wint vervolgens Milaan-Sanremo, wordt tweede in de Ronde van Vlaanderen, zegeviert in Parijs-Roubaix, pakt de derde plaats in het eindklassement in de Vuelta, wordt vijfde op het WK, wint de Ronde van het Baskenland, is de beste in de befaamde tijdrit Grand Prix des Nations én wordt tweede in de Ronde van Lombardije. Een ongeziene reeks.

Had de Flandrien ook een bijnaam? King Kelly. Want er was in de jaren tachtig en begin jaren negentig maar één klassiekerkoning: Kelly. Maar liefst tien keer zwaaide hij met de bloemen in een klassieker. De Ier werd ook wel ‘Monsieur Paris-Nice’ genoemd, omwille van zijn zeven (7!) opeenvolgende eindzeges in deze rittenkoers.

PALMARES: 3x Ronde van Lombardije (1983,1986, 1991), 2x Milaan-Sanremo (1986, 1992), 2x Parijs-Roubaix (1984, 1986), 2x Luik-Bastenaken-Luik (1984, 1989), Parijs-Tours (1984), 7x Parijs-Nice (1981; 1982; 1983; 1984, 1985, 1986, 1987, 1988), 2x Ronde van Zwitserland (1983, 1990), Ronde van Spanje (1988), 4x winnaar groene trui in de Tour (1982, 1983, 1985, 1989) …

Met dank aan Koers, Museum van de Wielersport (Roeselare).

www.koers.be

LEES OOK: Iedereen Flandrien, les 7: in groep rijden op een koersfiets: “Zelfs met twee fietsvrienden kan het al tot misverstanden leiden”

Aangeboden door onze partners

Lees ook