Siebe Schrijvers werkt hard aan zijn terugkeer bij OH Leuven: “3,5 kilo erbij, en daar is nauwelijks vet bij”

 ©  Vel

Donderdag was het precies vijf maanden geleden dat Siebe Schrijvers zich moest laten opereren aan zijn achillespees. De weg terug is nog lang niet ten einde, maar op zijn minst over de helft. Ondertussen is de middenvelder van OH Leuven de trouwste supporter van zijn ploegmaats, zelfs op verplaatsing. Tijd voor een stand van zaken van zijn revalidatie.

Milan Augustijns

Domper vanjewelste, eind april op training bij OH Leuven. Siebe Schrijvers, die goed zijn draai had gevonden in zijn nieuwe rol als defensieve middenvelder, scheurde zijn achillespees af. De prognose luidde ‘uit tot Nieuwjaar’. Niets om vrolijk van te worden.

Zit je nog op schema?

“Op dit moment lig ik op schema, maar ik zeg dat niet graag, want het kan zijn dat het volgende week niet meer het geval is. Ik maak wel wekelijks stappen.”

Denk je nog altijd aan een terugkeer in januari?

“Daar heb ik mijn hoofd op gezet, ja. Dus als dat het geval is, ben ik daar oké mee. Maar het kan ook een maandje eerder zijn.”

Wat doe je nu al?

“Sinds ruim drie weken loop ik weer en ondertussen heb ik ook de bal geraakt. Dat zijn wat passjes en wat kaatsen. Op de goal trappen lukt nog niet.”

Wat is de volgende stap?

“Langere passing, misschien eens naar de goal trappen of eens de opwarming meedoen met de groep. Mijn volgende grote doel is met de groep trainen, maar ik kan niet zeggen hoeveel weken dat gaat duren. Het kunnen er twee zijn, maar ook vijf. Conditioneel is er ook nog veel werk.”

Hoe is die blessure bij jou binnengekomen?

“De eerste dagen waren heel druk. Ik ben bij tal van dokters geweest, maar ondertussen besef je wel al wat je te wachten staat. Na de operatie heb ik tien dagen in de gips gelegen. Die duurden heel lang, omdat ik niks kon doen en alleen maar in de zetel kon liggen.”

Waren die tien dagen in de zetel de moeilijkste van de afgelopen maanden?

“Misschien wel. Al waren de vijf dagen voor de operatie ook heel zwaar. Je bent alleen maar aan het wachten, niets meer.”

Wat gaat er in je om als je daar in de zetel ligt?

“Je bent droevig, omdat je weet wat er gaat volgen, maar ze hebben mij van bij de start gezegd: 10 procent is de operatie, 90 procent is het werk dat je zelf levert tijdens de revalidatie. Dat gaf mij goesting om er iets van te maken.”

Heb je in die eindeloze revalidatieweken mentale dipjes gekend?

“De derde maand leek heel lang te duren. De competitie hervatte, ik zag mijn ploegmaats elke week voetballen, en dat was moeilijk. Maar toen ik zelf naar buiten mocht voor een bosloop, ging het weer beter.”

Klopt het dat je aan spiermassa gewonnen hebt?

“Ja. Ik ben drieënhalve kilo bijgekomen, en daar was nauwelijks vet bij. Spiermassa kweken was een werkpunt voor mij en daar had ik nu tijd voor.”

Je gaat vaak mee naar uitwedstrijden. Wil je zo betrokken blijven bij de ploeg?

“Ik heb zelfs nog geen wedstrijd gemist en heb het gevoel dat ik nuttig kan zijn. Ik probeer tijdens de wedstrijd dingen te zien waar ik met de jongens over kan praten, maar ik doe het ook voor mezelf. Ik vind het belangrijk om elke week het gevoel te hebben dat ik in het weekend een wedstrijd heb.”

Als je OH Leuven zo vaak ziet winnen, denk je dan nooit eens: had ik maar mee kunnen spelen?

“Natuurlijk wel, maar in mijn situatie ben ik alleen maar blij dat het zo goed gaat. Dat geeft mij rust. Als we nu bij de laatste drie stonden, had ik me misschien geforceerd om nog sneller terug te willen komen.”

Aangeboden door onze partners

Lees ook

Hoofdpunten