'Afrika heeft mijn leven gered'

'Ik heb geleerd alles in perspectief te zien'

Toen Christophe Van de Vijver op zijn achttiende kanker kreeg, vroeg zijn vader wat hij zou wensen als hij genas. Cristophe antwoordde: een lodge in Namibië. Tegen alle prognoses in kwam de jongen zijn ziekte te boven en zijn vader hield woord: vandaag is hun Leading Lodges een van de grootste hotelbedrijven in zuidelijk Afrika.

Christophe Van de Vijver (30) uit Zottegem had alles wat een tienerjongen maar kon dromen. Hij was aanvaard in Londen aan de Academie voor Schone Kunsten en maakte toekomstplannen met zijn toenmalige vriendin Line

(nu bekend als de actrice Lynn Renée, nvdr

.) om daarheen te verhuizen. De wereld lag aan zijn voeten. Tot hij een zeldzame kanker kreeg, van dezelfde aard die enkele jaren ervoor ook Lance Armstrong trof. Waar de wielrenner een kankergezwel aan de teelballen had, werd Christophe Van de Vijver getroffen door een tumor van bijna vier kilo in de borststreek. De dokters gaven hem amper twintig procent kans om te overleven.

'Ik had al enkele maanden pijnlijke steken in mijn borst. Die schreef ik toe aan de naweeën van een longontsteking', vertelt Christophe. 'Op een bepaald moment werd de pijn ondraaglijk. Ik ging naar het ziekenhuis voor een routineonderzoek en nog geen half uur later stapte ik met mijn ouders het kantoor van de dokter buiten. Ik had kanker. Ik ben in elkaar gezakt toen ik de diagnose te horen kreeg. Kanker vond ik iets voor oude mensen, niet voor een gezonde 18-jarige. Uren heb ik gehuild. Zo bang was ik om dood te gaan.'

Christophe moest meteen starten met een zware chemokuur om het gezwel te verkleinen, zodat het chirurgisch verwijderd kon worden. 'Voor ik met de behandeling startte, woog ik 84 kilo. Negen maanden later woog ik nog amper 40 kilo, dat is minder dan de helft van wat ik voordien woog. Als ik in de spiegel keek, zag ik een oud

peeke

van 90 jaar. Ik was kaal en mijn spieren waren afgezwakt. Maar het ergste waren de dagen na de behandeling, wanneer ik tot midden in de nacht aan mijn toilet gal lag te spuwen. Ik dacht heel dikwijls dat het mijn laatste avond zou zijn.'

De hoofdarts oncologie in Gent gaf Christophe moed tijdens zijn behandeling. 'Zijn rust en charisma gaven me kracht. Ik vond de moed om te blijven vechten', zegt Christophe. Ook vriendin Line, die aan zijn ziekbed gekluisterd bleef, gaf hem hoop door haar verhalen over Ongava

,

een exclusieve lodge in Namibië waar haar oom mede-eigenaar van was. 'Ze vertelde over de onmetelijke wildparken, de prachtige kust en de schitterende zonsondergangen. Ik wilde niet sterven zonder die ooit gezien te hebben', zegt hij. 'Mijn uitgeputte lichaam kon opnieuw dromen. Toen mijn vader me op een dag vroeg wat ik zou wensen als ik genas, heb ik niet lang nagedacht: ik wilde een lodge in Namibië.'

Vader Paul Van de Vijver (56), eigenaar van de succesvolle kledingketen Rhétorique, was aanvankelijk minder enthousiast over de plannen van zijn zoon. 'Wat is een lodge en waar ligt Namibië? Dat was zijn eerste reactie', lacht Christophe. Maar toen hij merkte hoe zijn zoon zich aan het idee vastklampte, deed hij de belofte om samen iets moois op te starten in Afrika als Christophe het zou halen. Iets meer dan een jaar later verklaarden de dokters Christophe genezen. En zijn vader hield woord.

***

Samen vlogen ze naar het zuidwesten van Afrika. Vanuit de Namibische hoofdstad Windhoek reden Christophe en zijn vader Paul met een terreinwagen richting

Ongava

, het domein waar Cristophe al zoveel over had gehoord en waar hij in zijn dromen naartoe was gereisd. 'De afwisseling van het woestijnlandschap en de wildernis heeft me betoverd', vertelt Christophe. 'En ze blijft me betoveren. Er bestaat geen mooiere plek op aarde.'

Vlak naast Ongava stootten vader en zoon Van de Vijver op het Epacha

-

reservaat, een domein van liefst 21.000 hectare of zo'n 14.000 voetbalvelden. De uitgelezen plaats voor een toeristisch reservaat, dus. Nog diezelfde avond legde Paul Van de Vijver een cheque op tafel. Pa Van de Vijver wilde aanvankelijk weer naar België reizen, maar besloot toch te blijven. 'Ik ben een jaar doodsbang geweest om mijn zoon te verliezen. En toen hij eindelijk genezen was, zou ik hem 8.000 kilometer ver moeten achterlaten? Dat kon ik niet over mijn hart krijgen. Bovendien was ik zelf ook al door de Afrikaanse microbe gebeten. Ik besloot samen met mijn zoon de sprong in de toeristische sector te wagen.'

Terwijl zijn echtgenote de zaak in België draaiende hield, maakte Paul Van de Vijver samen met zijn zoon plannen om het mooiste lodgehotel van het continent neer te zetten. 'We bezochten lodges in Botswana, Tanzania en Zuid-Afrika, op zoek naar de laatste trends', zegt Christophe. 'We besloten een luxueuze vijfsterrenlodge te bouwen met een aangrenzende spa- en wellnessafdeling. Acht jaar geleden was dat erg uitzonderlijk. Maar het past helemaal in ons concept: klanten moeten zich goed voelen.'

Dat hotel, de Epacha Game Lodge, ligt op een heuvelflank aan de noordkant van het terrein, met een schitterend uitzicht op de uitgestrekte wildernis. Een omheining bakent het terrein helemaal af en zorgt er meteen ook voor dat het aangekochte wild - voor bijna 250.000 euro aan zebra's, giraffen, springbokken en gnoes - niet weg kan. Na hun eerste project met achttien kamers en een presidentiële suite kwam er nog een tiental lodges bij.

Het bedrijf, Leading Lodges genaamd, groeide enorm en is uitgegroeid tot een van de grootste toerismebedrijven in het zuiden van Afrika. Broer Olivier vloog over om marketingdirecteur te worden. Intussen werken er al ongeveer 450 mensen voor het bedrijf.

'Het ging met vallen en opstaan', zegt Christophe. 'Want vader noch ikzelf hadden enige ervaring in de toeristische sector. Maar zuidelijk Afrika is een regio in ontwikkeling. Toeristen hebben de streek intussen ontdekt. Eigenlijk is het vreemd dat het zo lang heeft geduurd, want Namibië is het paradijs op aarde. Ik ben mijn vader eeuwig dankbaar dat hij zich voor de volle honderd procent heeft ingezet om mijn droom waar te maken. Ik besef dat ik met mijn gat in de boter ben gevallen. Hij is en blijft mijn grootste mentor.'

De moeder van Olivier en Christophe, die België maar moeilijk kon achterlaten, verblijft ongeveer vijf maanden per jaar in Namibië, waar ze zich inzet voor weeskinderen die besmet zijn met het hiv-virus in de King Kauluma Children Trust. De bouw van het weeshuis, met plaats voor ongeveer honderd kinderen, start binnenkort. De familie houdt zich bovendien bezig met sociale bouwprojecten. In Oscakati bijvoorbeeld, een stad die drie maanden per jaar overstroomt, laat ze dijken bouwen. 'We willen onze kennis doorgeven en vroegen de beste architecten uit België en Nederland om de stad te ommuren.'

Namibië heeft last van de opwarming van het klimaat. Een hoogseizoen is er niet. Van november tot februari is er wel een regenseizoen, maar ook dan regent het er slechts één of twee uurtjes per dag. 'Het klimaat is droog en warm, maar door het bergachtige landschap is het toch heel aangenaam', zegt Christophe. 'De hitte veroorzaakt wel problemen, zoals een tekort aan water, maar mij geeft het klimaat een instant vakantiegevoel. Als ik 's avonds thuiskom, ga ik meestal nog even in de zon liggen of neem ik een duik in het zwembad. En nadien steken we de barbecue aan.'

Vakantie nemen de Van de Vijvers zelden. 'Ons bedrijf is nog maar opgestart. Dat laat ik niet graag achter', zegt Christophe. 'Tijdens verlengde weekends verblijven we wel in onze eigen lodges of bezoeken we de concurrentie om te zien waar zij mee bezig zijn. Twee keer per jaar gaan we bij mijn schoonfamilie op bezoek in België. Maar ik aard er niet meer en ben altijd blij als we weer in Namibië zijn. Nergens anders is de natuur zo mooi als hier. Na Mongolië is dit het dunst bevolkte land ter wereld. Er wonen slechts twee miljoen inwoners op een oppervlakte even groot als Frankrijk en Duitsland samen. Tijdens mijn vrije momenten ga ik graag vissen om van het landschap te genieten.'

Christophe zou het liefst zijn oude dag beleven in Afrika. 'Ik leef hier mijn droom', zegt hij. 'Ik ben ervan overtuigd dat ik kanker heb gekregen omdat ik te veel kankerde over het leven en over wat ik wilde doen. Achteraf ben ik blij dat mijn ziekte me geholpen heeft om in te zien wat mijn bestemming in het leven is. Ik leef bewuster en doelgerichter. Ik zie dingen duidelijker voor mij en weet wat ik wil bereiken in het leven. Ook daarom wil ik Namibië niet meer achterlaten. Het is mijn thuis.'

Aangeboden door onze partners

Hoofdpunten